"Doei Monica, we doen even één rondje met de gondel en zijn zo weer bij je terug." Na een ochtendje lesgeven laat Marcelo aan het eind van de dag z'n vriendinnetje achter in het Alpincenter om samen met mij nog even een rondje over de Schmiedinger te doen - de afdaling over de gletscher onder de gondel. Vanuit de gondel zien we dat de sneeuw stukken beter is dan een paar maanden geleden en ook de top van de Kitzsteinhorn zelf ligt er helemaal wit bij. Eenmaal aangekomen in het bergstation lopen we de deur uit waar een maagdelijk poederveld op ons ligt te wachten. Genoeg sneeuw en, uhhh, net aan genoeg tijd om ons rondje eens uit te breiden. Ons standaard rondje begint namelijk meteen hier met de afdaling onder het bergstation, maar dat willen we nu uitbreiden met een klein stukje hiken en steilwand rijden. De beslissing is snel genomen; we gaan weer eens ouderwets omhoog bootpacken. Ik met mijn board in mijn handen, Marcelo met zijn ski's op zijn rug - het is diep en zwaar en we zakken tot onze heupen in de sneeuw. Na deze eerste klim komt het listigste deel van de route: een traverse boven een flinke rotspartij langs en het eerste deel van de afdaling die we ook nog daarboven rijden. Geen fouten maken, we gaan niet voor de lekkerste bochten, maar om heelhuids beneden te komen. De omstandigheden zijn zeker niet 'goed' te noemen, hooguit 'te doen': 10 centimeter losse sneeuw op een harde ijzige ondergrond of op rotsplaten die je zeker niet wilt treffen. Toch geeft het veel voldoening je bochten hier in te zetten, de valversnelling en de steilheid te ervaren en daarna je controle weer terug te krijgen. Zo komen we rustig aan beneden en uit op het afgeskiede terrein van de Schmiedinger Kees. We geven het laatste stuk nog even vol gas, zijn snel weer terug in het Alpincenter en een paar grijnzen op onze gezichten rijker. Van mij mogen dit soort rondjes wel vaker.