Johnny Cash zong het al in duet met June Carter: "I am going to Jackson to mess around". In onze zoektocht naar poeder lieten Eelco van Nieuwenhuijzen en ik Utah even voor wat het was (zie vorige post) en spoedden we ons richting Jackson Hole. En zodebillen, er viel heel wat troep te maken in dit Chamonix van Amerika. We kregen van bevriende reddingsarts AJ onderdak aangeboden en toen hij voor ons ook een gratis liftpas wist te regelen, was het feest compleet. Rendez Vous mountain, Cody Bowl, Casper Bowl, Endless couloir: been there done that. Uiteraard mocht een bezoek aan Teton Pass niet ontbreken. Na een beetje vellen genoten we van heupdiepe sneeuw in de Edelweiss bowl.

Casper Bowl

Rendez Vous Mountain. Foto EvN

Endless Couloir. Foto EvN

Minder prettig was het bericht dat we 's avonds te horen kregen bij AJ: een bergredder uit zijn team had die middag het leven gelaten bij een helikoptercrash. De Teton Search and Rescue was uitgerukt voor een gewonde snowmobiler nabij Togwotee pass. Door nog onklare oorzaak begon de helikopter tijdens de zoekvlucht oncontroleerbaar te draaien en stortte deze neer. Ray Schriver, een veteraan die zich als SAR volunteer aanmeldde nadat zijn zoon in 1991 in een lawine terecht was gekomen, liep dodelijke verwondingen op. Aan iedereen die de bergen in trekt: neem even een minuutje de tijd en denk aan alle hulpverleners (vrijwillig en betaald) die bij nacht en ontij je te hulp komen schieten als je in de puree zit.

Wie ook mentale steun kan gebruiken is prins Friso. Ik hoorde per sms van zijn ongeval en kort daarna stroomden de emails en voicemails van media binnen. Ik ga er geen woorden meer over vuil maken, er is al veel te veel onzinnigs gezegd. We moeten gewoon even geduld hebben. De natuur is in het lichaam hard aan het werk om te herstellen wat te herstellen valt. In de tussentijd draai ik in stilte mijn duimen voor onze gewonde skivriend.

Terug in Salt Lake City werd ik uitgenodigd om een lezing te geven en een dagje mee te draaien bij de Snowbird Ski Patrol. Waanzinnig interessant om te zien hoe op verschillende continenten verschillende benaderingswijzen zijn ontstaan voor dezelfde problemen. In Snowbird maken ze bijvoorbeeld nauwelijks gebruik van helikopters om gewonde wintersporters te transporteren. In plaats daarvan slepen ze de brancardslee met een sneeuwscooter omhoog naar het topstation. Minder spectaculair, maar zeer efficient en goedkoper. Interessant vond ik het ook om te zien hoe ze in de backcountry omgaan met verantwoordelijkheid en risico. In de skiresorts kan je rekenen op snelle en professionele hulp van de Ski Patrol. Ga je echter door een gate en verlaat je de "inbounds" is hulp van buitenaf niet gegarandeerd. Zelfredzaamheid, kent u die uitdrukking? (Lees ook dit artikel uit de New York Times)

Tussen de reddingsacties door hadden mijn Denali-buddy Scott en ik ook nog tijd om wat runs te doen. En als klapper op de vuurpijl: the last sweep. Terwijl de zon achter de spitse Wasatch pieken ondergaat, skiën we in een totaal verlaten skigebied naar beneden. Pretty Sweet!

Snowbird Ski Patrol met mijn buddy Scott

Transport system met snowmobile

Vermoeid maar voldaan na een lange dag redden en skiën

Heldere taal: in de backcountry komt het aan op zelfredzaamheid

Skinning up in Little Cottonwood

Compression Test 3, Sheer Quality 2

Als afsluiter van onze roadtrip maakten Eelco en ik een toertje in Little Cottonwood. Het was mistig, het sneeuwde en de harde wind zorgden voor angstig krakende en scheurende sneeuwlagen. Na het graven van een sneeuwprofiel wisten we het zeker: de steile hellingen waren no go. Desalniettemin vonden we links en rechts heupdiepe sneeuw: op de laatste dag van onze search for powder, scoorden we eindelijk onze faceshots.